Русини - єст така нация у Закарпатью!
Подкарпатски Русини – то потомки прадавних жительох южних падинох Карпатох. Подкарпатски Русини – то стари конар Славянох, хтори припада етничней ґрупи Русох, Билорусох и Українцох, як и друхих славянских народох - Македонцох, Сербох, Горватох. Понеже зме у сушедстве зоз Словацку, Румунию, Мадярску и, прейґ вельких и високих горох, з Галичину, та природне же, по закону дифузиї, ту исную взаємни пренїканя у язику. Ми маме русински, мадярски, словацки, українски, росийски слова итд., алє 98% то нашо ориґинални, нєповторююци, виразни стари славянски слова.
Ми барз подобни Словаком, та прето Русинох хтори жию у Словацкей часто мишаю зоз Словаками, а Русинох хтори ше од 1944. року процивно своєй дзеки нашли у СССР, наволали Українцами и тераз то пробую “науково” доказац. Громадка подкупеней русинскей интелиґенциї медзи Мадярами на початку 20. вику твердзела же Русини – то греко-католїцки Мадяре; под Чехословацку “почехизовани” гуторели же Русини – конар Чехох, под час тоталитарного режима у СССР и нєшка у нєзависней України нас, Русинох тримају за Українцох, або лєм за "конар" (!?) українского народу.
Ми окремни народ зоз свою окремну и ориґиналну културу.
Маме окремни релиґиозни план и у поглядзе богослужебного церковнославянского язика и ориґиналного церковного шпиваня у Православию. Нашо церковни писнї ориґинални и нєповторююци, їх нє зна анї Києв, анї Москва, анї Галичина, анї Мадярска, анї Румуния, анї Словацка. Таки яки зме, ми културна давнославянска часц славянского народу хтора шведочи Славяном о дакедишнїм єдинству. Ми барз добре розумиме же Словаки, Руси, Билоруси и Українци – то нашо славянски браца. Ми барз подобни, алє подобносц – ище нє идентичносц.
Понеже ми жиєме у України и свидомо зме гласали за нєзависну Україну, ми, розуми ше, припознаваме тоту державу як свою. Тото ше потвердзело 1991. року, кеди 78% Русинох гласали за нєзависносц України, алє и за автономию Закарпат’я у составе України, т. є. нє за оддзельованє алє праве за живот у составе тей держави – як автономни край.
Ми, Русини вше були «автономисти». Так 20-их рокох зме були автономна република Подкарпатска Рус у составе федеративней Чехословацкей. Алє 1924. року Коминтерна и КП СС принєсли ришенє о насилней и планскей українизациї Русинох. Випатра же тото ришенє дїйствує и нєшка на України. У новембру 1944. року Сталїн, Мехлис и Хрушчов пририхтали приношенє «всенародного (!?) манифеста о зєдинєню» Чехословацкей часци – Карпатскей Рутениї зоз Совєтску Україну и преглашели Русинох за Українцох, а коло 10 тисячи русинскей интелиґенциї вєдно з меснима Мадярами и Нємцами послали до Сибиру. Так вони успишно запровадзели одлуку Коминтерни. Алє Русини ше отримали по 1991. рок и нєшка моцно дзвигаю глас.
Україна, хтора 1991. року достала можлївосц постац нєзависна держава и хтора ше барз жаловала же ю москальска Русия нїби мучела, кед 1991. року з помоцу и Русинох (понеже зме гласали за нєзависну Україну) постала нєзависна держава, забула о своїх обецункох нашому народу.
Нови власци обецали же то будзе демократична держава, же шицки нациї и народносци буду мац права, же то будзе друга, демокаратска держава. Нажаль, нєшка зме шведкове же Україна нє пошла далєй од Совєтскей України. Вона одбила Русином право на национални идентитет, власне мено и самоопредзелєнє. Уж вецей роки власци розбиваю наш русински национални рух, активно гамую його розвой и роботу. Прейґ Средствох масовного информованя (СМИ), о Русинох людзе слухаю лєм неґативне – Русини – нєприятелє України, сепаратисти итд.
За тоти роки "нєзависносци" озбильна катастрофа ше наднєсла над нами – власци нас нє припознаваю, крадоше з толеранцию власцох вирубую лєси у Закарпат’ю. Нам ясне же Русинох нє припознаваю прето же у тим краю нє сцу мац законских ґаздох. Тиж так, же на дїлу тайни антигумани “план мирох” за конєчне етноунїчтоженє Русинох як етноса. Подписал го бувши премиєр Иван Курас, хтори нєшка уж покойни, алє други цо остали активно го витворюю. Медзи Русинами вони себе нашли послушнїикох – ношительох антирусинства, хтори на таки способ постали нєприятелє свойого народу.
Русини заш лєм ясно виявюю: ми, Русини у Закарпат’ю, гражданє України – нє сепаратисти! Ми тримаме же то и наша держава! Ми твардо ришени запровадзиц правни "евроремонт" у України. Ми ше будземе бориц за свойо права лєм на парламентарни, лєм на мирни способ. Україна подписала "Конвенцию о защити националних меншинох", алє ше, на свою ганьбу, одрекла од "Конвенциї о защити националних язикох" и з тим ше знова врацела до коминтерновского периоду свойого розвитку. Ми, Русини, жичиме України добре и квитнуце, алє обецуєме и предсидательови, и парламенту же ше будземе бориц за свойо права вше и вшадзи, алє з мудрима, мирнима методами, же бизме у України були нє лєм полноправни гражданє и жили у миру зоз украјинским и другима народами коло нас, алє же бизме могли зачувац и свой язик, и свою културу, и зоз тим збогациц общу културу українскей держави и цалей Европи.
Подкарпатски Русини (а то понад 700 тисячи) углавним християнє восточного обряду, то єст православни (70%) и греко-католїки (20%). Ми нїґда нє були у составе Українскей Православней Церкви. Ми мали свою Карпаторуску Автономну Православну Церкву у составе Сербского Патриярхата, и аж од 1990. року, кед формована Українска Православна Церква, православни Русини подпадли под Українску Православну Церкву. Попри тим ми заш лєм маме цалком иншаке од гевтей часци Церкви церковне пйениє, свойо традициї. За нас, православних Русинох, наша православна "Мека" нє Львов и Тернополь, алє Почаєв и Києвско-Печерска Лавра.
Русини греко-католїки ше тиж розликую од греко-католїкох Галичини. Вони маю заєднїцки з православним церковним шпиваньом и културу и подредзую ше директно Ватикану, з чим ше осиґурали од безчесного мишаня националистох. Православних Русинох єст вецей як Русинох греко-католїкох, алє ми шицки жадаме жиц у миру. Ми тераз робиме шицко можлїве же бизме нє допущели медзиконфесионални войни яки українски политичаре надрилєли, наприклад, Галичини. На Закарпат’ю такей войни нє було и нє будзе прето же ми нє прилапели України цудзи националистични РУХ..
Православни Русини приставаю буц часц Українскей Православней Церкви, алє под условийом: кед ше Українска Православна Церква нє одрекнє од церковнославянского язика як богослужебного и нє прейдзе на українски. Церковно-славянски язик нам барз блїзки, 90% идентични зоз бешедним русинским.
Hационалисти ширя гласи же Москва финансує Русинох, а Москва досц глуха за проблеми Русинох. У Закарпат’ю медзи нами нєт национализма, у нас нє може настац проблем яки настал у Львове – же росийски писнї треба забранїц. Ми з Русами и шицкима коло себе сотрудзуєме як сушеди и добри людзе. У нашим краю єст Румунох, Полякох, Чехох, Словакох, Українцох, Єврейох и Русох. Ми жиєме у истей держави и мушиме ше вєдно бориц за свойо права. Поправдзе повесц, Україна потупює права и самих Українцох, бо им нє дава право на роботу, на плацу, трима их у биди и примушує на висельованє. А ми жичиме тому народу и тей держави лєм добре и квитнуце.
Швет зна же ше народ хтори жиє на южних падинох Карпатох вола Русини. Ми маме историйне мено – Русини. Русини – јак окремни народ. Тераз українски «науковци» и политичаре направели штучни "словнїк националносцох", и ниа, вони нас наволую як лєм сцу –
Карпаторуси [Карпатороссы], Угроруси [Угророссы], Лемки, Бойки, Гуцули, итд., же би подзелєли єдинствени русински народ на барз мали и беззначни штучно направени етноси. А Карпаторуси – то назва хтору нам дали имиґранти. Медзи нами тераз нєт анї єден Карпаторус, анї єден Тутешняк, єст лєм 700 тисячи Русинох, хтори маю свой живи, ориґинални русински язик, традицију, церковне шпиванє, итд.
Плани о подзелєню України на Заходну и Восточну були барз озбильни, алє Русини виступели процив тей идеї. Праве ше Русини нє сцели одрекнуц од Єдинственей України. Прето члени Галицкей скупштини, як прави сепаратисти, шицку злосц виляли на Подкарпатских Русинох наволуюци нас сепаратистами, звалєли шицко зоз хорей глави на здраву. И нє лєм то. Вони и їх людзе у Києву приведли до заблудзеня українску явносц розширююци спреводзки о "закарпатским сепаратизме". При тим ше розкрада держава, вирубую ше лєси у Закарпат’ю, а кед пове дахто дацо крадошом, такой го националистична преса обвинї за сепаратизем. И ми, Подкарпатски Русини, цо зме жадали жиц у нєзависней України, як награду достали атрибут «сепаратисти», дзекуюци власцом України! А прави сепаратисти – остали вельки, "єдини вирни приятелє” Українскому народу, а шицки други –нєприятелє, Русини и Москалє. Правдива опасносц за Україну ше скорей криє у Львове, алє у Закарпат’ю – нїґда.
Заходна Україна – то условна назва, историйна назва – Галичина або Ґалиция, и то дакус цудза територия за Україну, ю нєзаконїто 1939. року присвоєл Сталїн, тиж так як и Буковину. А нас, Русинох, "ошлєбодзели" од Европи совєтски тенки зоз Хрущовом и Мехлисом. Розумлїве же за дзепоєдних силох тоти териториї по нєшка остали спорни. И нєшка жадаме повесц же идею о твореню Заходноукраїнскей держави ми, Русини, нє можеме прилапиц. Алє тримаме же кед би ше голєм тераз Галичини отворели очи и кед би тиж глєдала автономию у составе України як и Закарпат’є (референдум 1991. року указал же 78% Закарпатцох гласали за автономию). Ми нє жадаме жиц у конфедерациї зоз центром у Львове зоз “заходноукраїнцами”, хтори ище нє обрацели погляд ґу европскому животу.
Ми тримаме же найлєпше ришенє за шицких – жиц у нєзависней України, алє перше окончиц у нєй правни “евроремонт”. Треба створиц федеративну Україну, дац шицким реґионом, медзи нїма и Галичаном, же би жили шлєбодно. У крайнїм случаю, кед би ше дацо случело з Україну, нє пре нашу русинску вину, – думам же Русини маю шицки вигляди створиц свою нєзависну державу Подкарпатску Рус-Русинию зоз трома державнима язиками: русинским, росийским и українским. И нїґда нє жиц у нєприятельстве з братскима славянскима державами и народами як цо то постало правило за кратковидних политичарох у України. Русини маю у тим поглядзе єдно першенство пред українцами – ми уж мали свою автономну обласц, хтору унїчтожел Сталїн, и маме искуство у демократији и сувереносци!
Ми готови жиц у Европи! Ми зоз нєй анї нє виходзели! Ми порихтани постац мост медзи Україну и Европу. Медзинационалне питанє у нас так поставене же ше и Европа може учиц од нас Русинох як розлични народносци треба же би мирно жили у єдней фамелиї-держави.
Відповісти з цитуванням
Допис від Ґонта
Bookmarks